سرخ رنگ خون عاشق ، رنگ گلبرگ شقايق
رنگ خوب ، رنگ عشق، مظهر لطف و قشنگي
رنگ بد، رنگ غم ، بي وفايي و دو رنگي
رنگ چشمهاي قشنگت ، رنگ زرد كهربايي
رنگ آرام محبت ، رنگ عشق و بي ريايي
رنگ تنهايي سپيده ، رنگ پاكي و اميده
رنگ مهر و مهرباني كز رخ دنيا پريده
رنگ خوب ، رنگ عشق ، مظهر لطف و قشنگي
رنگ بد، رنگ غم ، بي وفايي و دو رنگي
بنام خداي زيبائيها
در پاسخ به سوال استاد مشايخي :
البته كه ذات اقدس الهي همه چيز را زيبا آفريد و ما بندگان او هستيم كه گاهي اوقات مسير نا زيبائي را براي رسيدن به آن زيباييها انتخاب مي كنيم و يا اينكه طبق برداشت نفس خويش ، ممكن است رذايل را به عنوان فضائل بشناسيم .
به درستي كه منشاء همه زيبائيها خداي قادر متعال است . آيا نمي توان هر آنچه را كه او دوست بدارد در دايره زيبائيها و خوبيها قرار دهيم وآنچه را تقبيح نموده است و دوست نمي دارد از اين چنبره خارج بدانيم؟ كه اين بحث ، خود نياز به مجال بيشتري دارد تا با تدبر و تعقل ، بيشتر و بهتر به آن بپردازيم .
زيبايي چيست ؟ 
گفت : براي ما درباره زيبايي سخن بََََََََگو. و او پاسخ داد : زيبايي را در كجا جستجو مي كنيد و او را چگونه مي يابيد اگر خودش راه و راهنماي شما نباشد؟ و چگونه مي توانيد از آن سخن بگويي ، تا زماني كه خود او بافنده ي سخنان شما نباشد؟
دردمندان و غم ديدگان مي گويند مي گويند : (( زيبايي ، مهربان و دل نازك است ؛ همچون مادر جواني است كه با شكوه در ميان ما راه مي رود . )) و شوريدگان مي گويند(( نه، زيبايي قدرت ، شجاعت و ترس است . او مانند طوفاني است كه زمين زير پا و آسمان بالاي سرمان را مي لرزاند . )) خستگان دلزده مي گويند : (( زيبايي راز و نيازي لطيف و نرم است كه در روح ما سخن مي گويد . صدايش در سكوت ذهن ما محو مي شود ، چنانكه نوري ضعيف از ترس سايه مي لرزد . )) اما بي قراران مضطرب مي گويند : (( ما صداي فرياد او را در كوه ها شنيده ايم . فرياد هايش را صداي سم ها ، پرزدن بال ها و غرش شيران همراهي مي كند . ))
شب هنگام ، نگهبانان شهر مي گويند : (( زيبايي هنگام سحر از مشرق طلوع مي كند . )) و هنگام ظهر ، كارگران و رهگذران مي گويند : (( ما زيبايي را ديده ايم كه از پنجره هاي غروب خورشيد روي زمين فرود مي آيند .)) در زمستان ، كساني كه در برف مانده اند ، مي گويند : (( زيبايي با بهار ، جست و خيز كنان ازروي تپه ها مي آيد .)) و در تابستان دروگران محصول مي گويند : (( ما او را ديده ايم كه با برگ هاي پاييزي مي رقصيد و مشتي برف روي سرش بود . ))
شما همه اين چيزها را درباره زيبايي گفته ايد . اما به راستي ، درباره زيبايي چيزي نگفتيد ، بلكه از نيازهاي ناقص خود سخن گفته ايد . زيبايي نياز نيست ، بلكه عشقي سوزان و خوش است . زيبايي نه دهاني تشنه و نه دستي دراز شده است . بلكه دلي است برافروخته و روحي است سر مست و مفتون . زيبايي ، تصويري نيست كه آن را ببينيد يا سرودي كه آن را بشنويد ، بلكه نقشي است كه آن را مي بينيد ، حتي اگر چشمان خود را ببنديد و سرودي است كه آن را مي شنويد ، حتي اگر گوش هاي خود را ببنديد . زيبايي ، شيره ي جاري در رگ ها ي درختان و بال هاي گرفتار در چنگال پرندگان نيست ، بلكه باغي است كه تا ابد گل ها در آن شكفته و آن را آراسته اند و دسته ي فرشتگاني كه تا ابد در ان پرواز مي كنند .
آري ، اي مردم ، زيبايي زندگي است كه از چهره پاك خود نقاب بر مي دارد . اما شما زندگي و نقابيد . و زيبايي ، زندگي جاودانه اي است كه خود را در آيينه مي نگرد ، اما خود شما زندگي جاودانه و آيينه هستيد .
( جبران خليل جبران )
مطلب پايين را هم بخونيد .
ضمنا کد جاوای این آهنگ در بخش نظرات همین مطلب هست
زیر بار کوله بار ،خاطر اتتو شکستم,شکستم
می رم اما باورم کن ، که به دست تو شکستم,شکستم
می رم و هرم داغت ، جاده دل کندنم کن
از تو دل شکسته اما ، فکر اون چشای مستم
تو روزای خالی از عشق ، که رواج دل شکستن
ای خوشا رفتن و رفتن ، پل پشت سر شکستن
تو روزای خالی از عشق ، که رواج دل شکستن
ای خوشا رفتن و رفتن ،پل پشت سر شکستن
رفتن تو جاده مردن ، دل به تنهایی سپردن
وقت رفتن سخته اما ، ای خوشا رفتن و رفتن
من برای موندن تو ، همه تن تشنه گقتن
تو نموندی و ندیدی ، غم دل شکستن من
تو نموندی و ندیدی ، غم دل شکستن من
تو روزای خالی از عشق ، که رواج دل شکستن
ای خوشا رفتن و رفتن ، پل پشت سر شکستن
لهراسبي
خدا را شاكريم كه نعمت حب اهل بيت را به ما ارزاني داشت و پرتويي از عشق آنان را در دلهاي ما تاباند و توفيق احترام و ارج گذاري به ايشان را به ما كرامت فرمود.
خدا را سپاس مي گوييم كه به ما لياقت داد تا در اين ايام به تجليل و تكريم حضرت سيد الشهدا و ياران پاكباخته و اهل بيت با وفايش ابراز مودت و اظهار اخلاص و ارادت كنيم .
براستي چقدر بايد از پداران و مادرانمان سپاسگذار باشيم كه ما را بر پايه مهر علي و آل او پروردند و كام ما با تر بت حسين (ع) گرفتند و در گوش ما سرود عشق(اذان)و شهادت به ولايت علي (ع) سرودند و در آغوش پر مهر خويش پروردند و از شير پاك خويش با آميزه اي از اشك و عشق و ارادات به سرور آزادگان عالم نوشاندند و ما را بر دوستي اهل بيت (ع)تربيت نمودند.
در هر نقطه اي از شهر خيمه هاي عزا بر پا شد و شيدائيان و دلدادگان حسين (ع) آنچنان در سينه هايشان شور و شيدايي لبريز شد كه گويي اين نخستين محرم است . همه سيه پوش ، همه جا پرچم عزا و علم حسيني در اهتزاز . آواگران حديث عشق از برزگران دشت خون ، نغمه عاشورايي ساز مي كنند و به شرح داستان عاشقي آنان مي پردازند .
او كيست كه همه را به سوي خويش فرا مي خواند و از دوست و بيگانه ي منصف دل مي ربايد؟ آشنا و نا آشنا را در برابر مجد و عظمت و شكوه خويش به تواضع و خضوع و كرنش و تسليم واميدارد . دركوچه و بازار ، در هر كوي و برزن ، متدين و بي ايمان ، با نماز و بي نماز ، مقيد و لاابالي و ...چون پروانگان واله اي حول شمع جمال او سرگشته و كشته عشق اويند . راستي او كيست كه از همه دل ربود؟ و همه نام او را بر لب و مهر او را در دل و سوداي عشق او را در سر دارند .
عجب چراغ شگفت آوريست نور حسين كه هر چه باد وزد مي شود فروزانتر
چشماتُ مي بندي و دوباره مي بيني منو
پره بغض جمعه هاي ناگزير و بي صدا
خيلي خستم باورم كن، دنيا زندون برام
توي كوره راه چشمام عطر بارون ، بوي سيبي
واسه آسمون موندن ، تو همون حس غريبي
