
بنام حضرت دوست
سكوت اصوات خوش آسماني است در پرده هاي الوان ورنگارنگ.
سكوت مجموعه اي است كه دريچه هاي زندگي ابدي را بر روي آدميان ناطق اين مستان روزگار مي گشايد و هرلحظه اين اصوات خوش آدمي است كه پرده هاي لطيف وديبا گونه سكوت را با بي رحمي از هم مي گسلد و ، اي ، اي نطق چرا بي رحمانه وبا قساوت قلب همنشين روزهاي مصائبم را گردن مي زني آه خداي من ،سكوت در صعب العبور ترين گردنه هاي تاريك زندگي انگاه كه دستانم كار روزانه خود را فراموش كرده اند وپاهايم هوس خوابيدن دارند وعقل اين ملكه جانم ديگر حكمي براي شحنه هاي عصابم صادر نمي كند آنگاه كه زبان طعن مرا مي آزارد وناچار هستم با يك كلمه نا پاك به تمام آنها پايان دهم ين عروسك خوش خوان سكوت است كه پاي كوبان به استقبالم مي آيد ومرا تنگ در آغوش مي گيرد در ناي خلوت اتاقم آنگاه كه درد مرا در آتش خود مي سوزاند اين سكوت است كه چون پتك سنگين ملكه جان را به كار وا ميدارد وسپس در گلويم جاي مي گيرد چونان كسي كه كلبه شكسته آرزوهايش را باز يافته ت آنگاه است كه در گلويم جايي را براي باقي ماندن نطق كم مي بينم انگار كه حرفهايم مي خواهند تبديل به فرياد شوند اما چرا؟
شايد از دست تازيانه هاي روزگار .آنگاه است كه فرياد من درپگاه سكوت مرگبارم تبديل به قطره اي از اشك مي شود و از گونه هاي تب دار و گداخته فرو مي چكد و سرزمين تفتيده چهره ام را با قدومش يرآب مي كند اين سكوت زيبا كه به موجي از قطرات اشك تبديل مي شود هر آن ممكن است بر ساحل زندگي بكوبد وفرياد بر آورد كه:
زندگي چيست كه پرتوهاي سپيد گونش ما را در دام خويش زنجير كرده است تا بدانجا كه هيچ كس را ياراي گسستن از بند اين عشوه گر نمي باشد تا آن هنگام كه چون پرنده اي سبكبال آزاد از قفس درون و كره گردون به معراج الهي پر گشايد.
بتي دارم كه گرد گل زسنبل سايبان دارد
بهار عارضش خطي به خون ارغوان دارد
چو عاشق مي شدم گفتم كه بردم گوهر مقصود
ندانستم كه اين دريا موج خون فشان دارد
چو در رويت بخندد گل مشو در دامش اي بلبل
كه بر گل اعتباري نيست اگر حسن جهان دارد
خدايا داد من بستان از او اي شحنه مجلس
كه مي با ديگري خوردست وبا ما سر گران دارد
چه عذر بخت خود گويم كه آن عيار شهر آشوب
به تلخي كشت حافظ را وشكر در دهان دارد
اینم قطعه ای زیبا و پر معنا که یکی از سروران گرامی سروده ، به استثنای شعر پایانی، که به پاس احترام آن عزیز در این جا به حضور خوانندگان وبلاگ تقدیم می شود . ![]()










