با نام و یاد خدای بزرگ و مهربان
رمضان 
رمضان نسیمی که از کوی یار بر می خیزد و از بوستان معطر عرش می گذرد و (( عطر ملکوت)) را برای زمینیان می آورد . با شبهای قدرش ، با ترنم آیات الهی ، با زمزمه های نجوا گران سحر خیز ، با اشکهای پاک جاری ، با دستهای بالا رفته به قنوت ، با گردنهای کج شده با تضرع ، با چهره های خیس از گر یه ، با قلبهای هراسان و لرزان میان (( خوف)) و (( رجا )) ، با تقابلی که میان (( معصیت مخلوق )) و (( مغفرت خالق )) است ، با دعای ابوحمزه و افتتاح و کمیل ، با (( سحر )) و (( افطار )) و (( اذان )) و (( لیله القدر )) ، با قرآن و مفاتیح و رساله ی احکام ،
با تو ، که خستگی جسمت را در سایه ی (( دو رکعت نماز )) از تن به در می کنی و با من که از صمیم قلب ، به تو (( التماس دعا )) می گویم .
رمضان مقوله ای دیگر است ، و فصلی است سوای فصلهای چهار گانه ی سال . ساعات و ایامش از بهشت به عاریت گرفته شده است . مگر نه اینکه وقتی خورشید ، تابان است ، رختهای شسته را بر بند می افکنی تا هم خشک شود و هم ضد عفونی ؟
این مناسبت روحانی ، تابش خورشید پاکی و عرفان بر بام همه ی عالم و عالمیان است . باید دل را در این چشمه شست ، باید تن را به آفتاب رمضان سپرد .
قال رسول الله (صلی الله علیه و آله): ایها الناس انه قد اقبل الیکم شهر الله بالبرکهٔ و الرحمهٔ و المغفرهٔ، شهر هو عند الله افضل الشهور، و ایامه افضل الایام و لیالی افضل اللیالی و ساعاته افضل الساعات. (( امالی شیخ صدوق، ص (۹۳) ))
ترجمه: رسول خدافرمود: ای مردم ماه خدا با برکت و رحمت و آمرزش به شما رو کرده است، ماهی است که پیش خدا بهترین ماه است و روزهایش بهترین روزها و شبهایش بهترین شبها و ساعاتش بهترین ساعات. .
